تو سرگردان
چو آن فانوس دریایی
پریشان زلف چون مجنون
تو خود آن واژه ی مرطوب بارانی
تو آن شیرینی خواب سحرگاهی
رها چون عطر
قشنگ چون گل
تو چون احساس رویش ٬ سبز
تو آن نیلوفر چشمان مردابی بارانی
ولی من کیستم ؟
دریای بی روحی
رها در بیکران دستهایی سرد
و تو آن ماه تابانی
که آری در وجودم موجهایی سبز
وقتی آمدی
نگو هی پرسه بر زمان انتظار مرا می کشیدی
نگو دور از رویا نبوده ام
فراموش کن
سادگی هم به همین سادگی ها بدست نمی آید
کسی مرا می خواند
و گذر کلام آشنایش
خبر میدهد
که امسال هم گذشت
و فردا چون دودی سرگردان در انتظار امروز
وسالهای سال
همین گذر آفتاب است و سایه
همین گفتگوی خیالی ما
و دیگر هیچ!
و شب لای ثانیه ها جان می سپارد
و تکرار دوباره ی سرنوشت.
چشمانم را رو به وسعت اندوه گذشته می گشایم
ودیگر امیدی نیست
تا من چون گذشته سهمی از گذر زمان را
لای حضوری ساده
در کنار سفره ی هفت سین داشته باشم
آری...
آن سوی پنجره کسی هست
که مرا می خواند.
لحظه ها تاریکند
لحظه ها خاموشند
و من آن پنجره ی مسدودم
خیره بر آبی ها
به امید چشمی که مرا باز کند
و در این تاریکی
چقدر بی رمقند آینه ها
چقدر بار سوال سنگین است
چقدر خاموشند
چقدر مسدودند
لحظه های بی تو.
بین یک فاصله از حجم نگاهت ماندم
خیره بر در که شبی باز تو بر می گردی
نه از بیداری خوابم می برد
و نه از فردای بی سرانجام
ولی بدان :
از دنیای بی تو هراسانم
روزی از دریچه ی زخمهای کهنه ات
التیام سالهای بیقراری ات را دعا می کنم
دعا می کنم :
تاهمیشه ی همین فردا
برقرار باشی
شب
لای اضطرابی ازحضور
رو به سمت انعکاس تبسم لبانت چشم دوختم
وحرمت عشق دربی ریاترین نگاههای من
جان دوباره گرفت
اتفاقی ساده برای شما !!!
نقاب هارابرداریم
چهره ها در پسین نقاب خفته اند
چه باک؟
وقتی درفراسوی تمام حرفها
حقیقتی به پاکی آینه خفته باشد
وآینه گواه همین قصه است
پس اورادرهجوم تلخ یک نگاه نشکنیم
وبگذاریم زیبایی
درچهره ی گل به یادگاربماند
خانه ای متروک
پرده ای نیم سوخته
وخاطره ای پوسیده لای دفتری کهنه
نوشتم :
نگاه .علاقه .اشک
